Μέσα στην παραζάλη των project του καλοκαιριού, το είδαμε και αυτό: Πάρτυ και δώρα για διευθυντές που «αποχωρούν».

Από την πλευρά μας σαν σωματείο νιώθουμε την ευθύνη να υπενθυμίσουμε τα έργα και τις ημέρες της διοίκησης στο τμήμα του CFN:

  • Tην καθημερινή πρωινή περαντζάδα καλημέρας.
  • Tην δυνατότητα που έδωσε σε συναδέλφους να αλλάξουν παραστάσεις, να γνωρίσουν νέα πράγματα στη ζωή απολύοντας τους συνδυασμένη με την ευκαιρία σε όλους εμάς που μένουμε πίσω να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας κάνοντας και την δουλειά τους.
  • Γιατί μας έμαθε πως κάθε συνάδελφος που φεύγει μετά την… παραίνεση… «Ή το κάνεις ή έξοδος» το κάνει γιατί θέλει να εκδικηθεί την εταιρεία.
  • Γιατί μας έδωσε τη δυνατότητα να νιώσουμε κι εμείς πως είναι να συμμετέχεις σ’ ένα reality επιβίωσης, ψηφίζοντας για το ποιος θα πάρει ένα μπόνους που δεν ήταν καν χρήματα.
  • Για τις συναντήσεις, αυτά τα σπάνια διαμάντια, που μαθαίναμε πόσο χαρούμενοι πρέπει να είμαστε που η εταιρεία πάει καλά, που έχουμε μετόχους – fund που νοιάζονται για την εταιρεία αλλά στις οποίες οι κατεψυγμένοι μας μισθοί ήταν πάντα εκτός θέματος.
  • Για τα απογευματινά, βραδινά, νυχτερινά τηλέφωνα στο κινητό για ενημερώσεις και… νουθεσίες.
  • Γιατί μας έμαθε πως τους συνάδελφους στους εξωτερικούς συνεργάτες, αυτούς που δουλεύουμε δίπλα – δίπλα, που ξενυχτάμε μαζί στα βραδινά, πρέπει να τους σκίζουμε, να τους ζορίζουμε, να τους ταλαιπωρούμε.

Η κατεύθυνση είναι η ίδια σε κάθε τμήμα και την ξέρουμε καλά. Δουλειά, δουλειά, εντατικοποίηση και ακόμα περισσότερη δουλειά όταν απολύεται κάποιος. Θέλουν να είμαστε  χαρούμενοι κ engaged και την ίδια ώρα καλλιεργούν την αβεβαιότητα όταν κανένας δεν μας έχει ενημερώσει για το τι μέλει γενέσθαι με το τμήμα.

Συνάδελφοι,

Η λύση για εμάς τους εργαζόμενους δεν είναι να τρέχουμε πίσω από παλιούς και νέους διευθυντές. Δεν υπάρχουν σωτήρες. Σωτήρες του εαυτού μας είμαστε μόνο εμείς. Μόνο μέσα από την οργάνωση στα σωματεία μας, την συμμετοχή στις διαδικασίες, την διεκδίκηση συλλογικής σύμβασης μπορούμε να διεκδικήσουμε όλα αυτά που χάσαμε τα τελευταία χρόνια.

Δεν είναι δουλειά μας να κουνήσουμε το δάκτυλο στο πως θα διαθέσει κανείς το μισθό του και τον όποιο ελάχιστο χρόνο μας επιτρέπει η καθημερινότητά μας.

Τοποθετούμαστε με την ελπίδα τα παραπάνω να αποτελέσουν τροφή για σκέψη και προβληματισμό.

Δημοσιεύθηκε στην Uncategorized. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.